الان که اینو می نویسم تازه فیلم علی سنتوری تموم شد،چقدر زیبا بود،چقدر من بازی بهرام رادانو و گلشیفته رو دوست دارم.
فیلمش داشت نماهای زندگی یک معتاد رو نشون می داد،با این فرض که نکاتی همچون ،ازدواج آسان،مملکت بی درو وپیکر و نامردی روزگار زیاد به چشم می یومد،البته معناهای عمیق زیاد دیگری به دنبالش داشت.
صدای محسن چاوشی،چقدر به دلم نشست،چقدر از ته قلبش خوانده بود،شاید این فرضیه یکی از وبلاگها مبنی بر اینکه فیلم علی سنتوری یه جورایی زندگی محسن چاوشی رو به تصویر کشید،درست باشه.
من ماهها بود که انتظار دیدن این فیلم رو می کشیدم،چون هم بازیگران و هم خواننده این فیلم رو دوست داشتم،حالا که فیلمو دیدم،عشق علی سنتوری و هانیه چنان منو به اعماقم برد،که انگار داشت درونیات من رو بالا می آورد.

بالاخره یه روزی منم به عشقم می رسم،عشقی که همه آرشیو ذهنیاتم از عشق رو دربر بگیره،عشقی که منو آرام کنه.
                                               آن روز با تو بودم
                                                       امروز بي توام

                                                               آن روز كه با تو بودم

                                                                             - بي تو بودم
                                                                                امروز كه بي توام

                                                                                                  - با توام
                                                                                                          حمید مصدق